4 Gün Önce ve Şimdi

4 gün önce normal sezonun iç saha 6.sı Trabzonspor ile dış daha 1.si Galatasaray oynuyordu, bu kez iç saha ikincisi Galatasaray ile dış saha ikincisi Trabzonspor karşı karşıya geldi. 4 gün önce Galatasaray’ın karşısına ışıklı bir 4 rakamı konduran +4 kuvvet, bu kez eksi yüklüydü, böylece sahada nötr bir durum ortaya çıktı. Burak Yılmaz (ve omuzladığı Jaja hayaleti) geri döndü, cayır cayır futbol yanan Selçuk İnan’ı Zokora söndürdü ve Galatasaray 1 adamlık daha fazla ter akıtamadı.

Trabzonspor geçen yıldan bu yana ülkenin en ideal ve doğru 4-2-3-1 takımı. Kaygan bir hücum 4’lüsüne sahipler. Bununla birlikte arka 3’lünün ortasında (4 gün önce olduğu gibi) Adrian olduğunda Trabzonspor hücumu (4 gün önce olduğu gibi) durağanlaşıyor. Topa belki daha fazla sahip oluyorlar ancak daha az gol pozisyonu üretiyorlar. Tüm sezon 0 gol, 2 asist ile oynayan Adrian yüzünden bu böyle oluyor, bu böyle olduğu için Adrian 0 gol, 2 asist ile oynuyor. Öte yandan Alanzinholu Trabzon hücumu Şenol Güneş’in arzuladığı akışkanlığa sahip oluyor. Sürekli yer ve görev değiştiren 4’lü, rakip savunmayı hataya zorluyor. Bu sezon bolca övdüğümüz Semih Kaya da biraz tecrübesizlik, biraz şanssızlık sonucu Burak Yılmaz’ın önünü 2 kez açtı ancak golcü oyuncu sabah yatağın gol atmama tarafından kalkmıştı galiba…

Galatasaray’ın golcüsü Elmander ise yine her zamanki gibi takımına akıl katmaktaydı ama her aklın başına gelen bahtsızlığı yaşıyordu. Anlaşılamamak. 

18. dakikada Engin Baytar sağdan ceza sahasına yaklaştı, topu sola çekti ve ayağının üstüyle sert bir vuruş yaptı. Top bir hobbit karışı üstten süzüldü gitti. Elmander önce Engin’i alkışladı sonra gülerek hafif içe büktüğü eliyle aşağıdan yukarı doğru bir yay çizdi. Anlamı “topun dibine girseydin keşke” idi. Engin kötü mü vurdu, yoo, şut tercihi mi yanlıştı, hayır. Elmander’in gülerek istediği şey estetikti. Yaptığı işten keyif alan ve izleyene zevk vermeye çalışan bir düşünce kıvılcımının anlık ışıltısı... 

İsveçli’nin saha içindeki bu pozitif hali bazen maçı bırakıp salt O’nu izlememe sebep oluyor. Engin’in pozisyonundan 2 dakika sonra havadan gelen topa doğru hareketlenmedi. Ofsayt olacaktı çünkü. Halbuki top Trabzonsporlu oyunculara geliyordu ve hani şansını denemek için atılsa olurdu. Öyle yapsa bayrak kalkacak ve oyun duracak, Galatasaray kendi sahasına dönmek zorunda kalacaktı. Oysa o durumda top Galatasaray’da olmasa bile alan Galatasaray’daydı, tabii yeni hücum şansı da. İnce ama hayati bir ayrıntı. Eğer Aydın Yılmaz, Elmander gibi düşünebilse 80. dakikada arkasından gelen Engin’i gördüğü anda topun üstünden atlar. Golü, belki de şampiyonluğu ofsayt bataklığında boğmazdı. Zaten hücumdaki partnerleri O’nu anlayabilse, mesela Necati “ne oluyor” diye atarlanıp olduğu yerde “ısrarla” durmak yerine Elmander’in işaret edeceği yere koşsa, tabeladaki sıfırlar 1.5 saatlik sıkıcı bir komşuluk yapmazlardı.

Galatasaray’ın puan stoklarını önce sistem sonra kendi yedi ve bu akşam Beşiktaşlılardan bile daha fazla umut besliyorlar Beşiktaş’a. 4 gün önce Galatasaray’ın şampiyonluğu kesindi, şimdi ise ne olacağı belli değil. Sanırım Galatasaraylılar da bunun farkında ki TTArena’ya gelmemişler. Ya şampiyonluğa inanmıyorlar ya lige...

Yakup Sabri İNANKUR

Yeni Bir Hakan Şükür Yok

Hafta içi Abdullah Avcı Türk futbolunda forvet sıkıntısı yaşandığı ve Hakan Şükür seviyesinde bir oyuncumuz olmadığı ile ilgili bir eleştiriyi güzel bir ifadeyle yorumladı: “Yeni bir Hakan Şükür bulmak kolay değil. O’nun tipinde olmasa da O’na yakın performans sergileyecek çok genç oyuncularımız var. Onlar üzerinde çalışacağız”

Bu yanıtı çok sevdim. Avcı bu konuda yakınabilir, Ulusal Takımın en büyük sorununun bu olduğundan dem vurabilirdi. Bunun yerine elindeki “başka tipte” genç oyuncuları kullanacağını vurguladı.

Son 5-6 yıldır olduğu gibi bu sezona da 2000 ruhunu çağırarak başlayan Galatasaray’da da Fatih Terim ile birlikte ilk akla gelen Hagi ve Hakan Şükür’dü bittabi. Terim kendinde başlattığı değişimi 2000vari takım kurarken de devam ettirdi. 10 numara; Hagi’nin zıddı Melo oldu, 9 numara ise Elmander.

İsveçli oyuncu bir Hakan Şükür değil. Öyle olmak iddiası da yok zaten. O’nun misyonu daha farklı. Orta saha ile Engin/Riera/Baroş arasındaki kıraç alanı futboluyla, enerjisiyle sulayarak bereketli kılmak peşinde. Muslera’nın güdümlü toplarını indiriyor, sırtı dönük alıyor, yüzü dönük veriyor, şut atıyor, dribling yapıyor. 2012 model Galatasaray’ın neye ihtiyacı varsa onu yapıyor. Pozisyon bilgisi o kadar iyi ki, şöyle bir sahne kazıdı aklıma: 67. dakikada Emre Çolak soldan orta yapmak üzereydi içeride 4 Manisalı 1 adet de Elmander vardı. Top İsveçli’ye gelebilse kesin goldü. 20 metrelik bir hat üzerinde (alan paylaşımını doğru yapabilmiş) 4 oyuncu arasında bomboş kalabilmişti Elmander.

Manisaspor’un Mourinho tarzı hıza dayalı futbolu joshua Simpson ve Isaac Promise’in formsuzluğuyla fren yapmaya devam ediyor. Yiğit’in kırmızı kartıyla motoru da kapattılar. Yine de dün Manisaspor 9 kez bu hızlı hücumlarını sergileme fırsatı buldu ancak 5 kez Melo’ya takıldı. Melo bu 5 “takma”nın 4’ünü Engin’in, Riera’nın ve Elmander’in koşu yoluna pasladı. Yani başka bir deyişle kabaca her 2 Manisaspor atağından biri, Galatasaray atağı olarak geri döndü TT Arena’da.

Melo’dan sonra Galatasaray’ın en isabetli pas oranına sahip oyuncusunun Fernado Muslera olması Galatasaray (ve Türk futbolu) adına başka bir yenilik. Uruguaylı kalecinin 13 pasının 11’i, takım arkadaşlarının göğsünde ve ayağında yumuşamış. Bunlardan 4’ü 40 metrenin üzerinde bir mesafeyi aşmış. Cordoba’dan sonra bu denli oyunun içinde olan bir kaleci görmemiştik 783.562 kilometre karelik topraklarda. Bu yüzden bu kadar geniş bir alanda hala Hakan Şükür arıyor/bulamıyor olmamız da normal. Altyapılardan bir Bienvenu, bir Edu, bir Henrique dahi yetiştiremediğimiz düşünülürse yeni bir Hakan Şükür için (bu mentaliteyle) bir 50 yıl daha beklememiz lazım.

Yakup Sabri İNANKUR