Protest Müziğin Kralı; Gullit!

Tamam bu adam Avrupa’da 2 kez yılın oyuncusu seçildi. Beyaz bir kıtanın bembeyaz ülkesinin 10 numarası ve kaptanı olarak Avrupa Kupası’nı kaldırdı. 20. Yüzyılın en iyi takımlarından birinde başrol oynadı. 235 gol attı…

Amma ve lakin Gullit, ayrımcılık ve ırkçılığa karşı horul horul uyuyan bir dünyada sesini sadece futbolla duyurmanın yeterli olmadığını düşünmüş.

Müzikal yeteneklerinin farkına varan Surinam asıllı oyuncu sahneye adım atmakta tereddüt etmedi. 1984’te ilk single “Not the dancing kind” ülkesinde en çok satanlar listesinin başına oturdu.  Gullit protest reggae şarkılarıyla Anti-apartheid hareketinin seslerinden biri oldu. Apartheid; Güney Afrika’da Ulusal Parti hükümetinin (Mandela iktidarıyla ortadan kalkana kadar)  zencilere uyguladığı ırkçı ayrımcı sistemin adı. Hollanda Kaptanı 1987’de kazandığı Altın Top ödülünü Nelson Mandela’ya adadı.

Bir yıl sonra bir yandan Hollanda’yla Avrupa Şampiyonası’na hazırlanırken diğer yandan da  grubu Revelation Time ile “South Africa” albümünün kayıtlarını tamamlamıştı. 1988 yorucu bir yıldı ama kesinlikle vefasız değil. Gullit bir kupa bir de Altın disk ekledi kariyerlerine.

Karşınızda Ruud Gullit-Revelation Time ve o yılın 3 numaralı hiti South Africa! Klip; Gullit’in en parlak sanatından yani futbolundan da kesitler getiriyor karşımıza. 

Johan'ın Onuru

Kasap, Köylü’yü yendi ve takımı finale çıktı, Yeniköy’de bir bayram havası.

Futbolu bilen,5 yıl sonrasını planlayan, vizyonlu yöneticiler ve çok iyi analiz yapan bir grup futbol yorumcusunu tarafından gönderilen bu iki hocanın karşılaşması her Türk Futbolsever’in içine oturmadı değil.

Belki Fenerbahçeliler Löw’ün Almanyasına daha bir sempati duyarken, Beşiktaşlılar’ı İspanya galibiyeti sevindirdi.

Aslında 2010’u Cruyff yılı ilan etmek gerekir.

Zira Hollanda’nın finale çıkması akıllara hemen 74 ve 78 deki hayalkırıklıklarını ve "Sarı Fare" yi getirdi. Hollanda sisteminin çocuğu, mevcut sistemi İspanyol sosuyla daha farklı bir noktaya taşırken bugün Barcelonalı İspanya dönemin en başarılı takımı.

Futbolseverlere 1974 finalini sorsanız, herhalde çok az kişi Almanya’nın kazanmasından bahseder. 1974 Dünya Kupası Finali nedir deseniz, bitiş düdüğüyle başını terden sırılsıklam olmuş formasına doğru eğen, üzerine hafifçe yağan yağmura aldırmadan yavaş adımlarla soyunma odasına giden Cruyff’un ağır çekim hüzünlü görüntüsü derim.

Cruyff bir futbolcudan öte, fenomendir. Kendisini ısrarla isteyen Real Madrid’e “Franco gibi bir katilin takımında oynamam” diyerek, Katalonya’ya daha gelmeden efsane olmuştur.

Barcelona’ya yıllar boyu yerleştirdiği felsefe, tüm İspanya’ya yayıldı. Bu felsefe, Cruyff henüz 10 yaşında “cılız” diye küçük takıma alınmayıp, top toplayıcılıkla oyalandığı günlerden kalmadır. “Sokakta top oynuyorsan, düşmek zordur, çünkü canın acır. Bu yüzden benim gibi ufak tefek oyuncular kalıplı oyunculardan nasıl uzak duracağını öğrenir.”

Yaklaşık 40 yıl önce temelleri atılan bu düşünce Hollanda ve İspanya futboluna yön verdi ve bugün itibariyle zirveye çıkardı.

Yeni Barcelona yönetiminin ilk toplantısında yeni başkan, Cruyff’un Onursal Başkanlığı’nın dayanağı olmadığı söyleyince hemen toplantıdan izin isteyerek ayrılmış, kapıda telefonla konuşmakta olan sekretere "Bak buraya bırakıyorum" diyerek Onursal Başkanlık Nişanı’nı ceketinden çıkartıp sekreter masasına bırakmış ve ayrılmıştır.

Tek bir polemiğe girmeden “haksızlık yapıldı” diye ağlamadan belki yine hüzünlü ve ağır bir ifadeyle, bakışlara aldırmandan yavaş adımlarla terketmiştir kulüp binasını.

Pazar günü sonuç ne olursa olsun, Johan Cruyff kazanacak. Ve futbolu seven herkesin ölünceye kadar kalbindeki onursal yerinin tartışmasız başkanı olarak kalmaya devam edecek.

Futbol tarihini de, kongrelerin seçtiği başkanlardan ziyade, onların gönderdikleri Cruyfflar, Löwler, Bosqueler yazmaya devam edecek.

http://www.macadogru.com/news.php?news_id=1429